| تبليغات | X |
|
این365 بار بود که روبه روش می
شستم.خيره خيره نگاهم ميكرد همیشه زیر نگاه خیرش کم میاوردم اره اره.از طرز نگاه کردن یخيش می شد
اینو فهمید سردی نگاهش واقعا ازاردهنده بود.به قول شاعر: در این دنیا که ابر هم
نمی گرید به حال ما......همه از من گریزانند تو هم بگذر از این تنها هر از چند گاهی که حالت نگاهش عوض می
شد سرتاپا گوش می شدم.منتظر بودم بهم بگه خداحافظ. تو اون لحظه ها بي پروا فقط نگاش
ميكردم چشمام و ميدوختم به نگاه سردش ماه ها بود به ديدنش ميرفتم حالا هر دومون به دیدن
هم و سکوت طولانی بینمون عادت کرده بودیم. انگاری می خواست یه
حرفی رو بهم بگه.تقلا می کرد این پاواون پا می کرد.توی اشکاش یه دنیا حرف
بود.من با نگام بهش التماس می کردم که حرف بزنه.که هر چی تو دلش داره بگه
اما فقط بینمون نگاه های خیره حرف می زدن يك سالي گذشت این اخریا که می رفتم
دیدنش می خواست یه جوری دست به سرم کنه یه روز که رفتم یه نفر دیگه رو از
دور دیدم که داشت باهاش حرف می زد به اولین تنه درختی که رسیدم تکیه دادم
دوستم داشته باش که تو را می خوانم که تو را می خواهم اه اگر پلك زنم..... اه اگر گریه کنم... نکند پرده اشک نقش زیبایت را اندکی تیره کند نه نه!من نباید گریه می کردم: نمی دونم چه مدت طول کشید تا اون فرد
رفت با چشمای خیس رفتم جلو! می لرزیدم از خشم...از بی وفایی
اون...از اینکه این همه مدت قشنگ ترین لحظه هام رو تلف کرده بودم بازم سکوت سكوت سكوت بگو با من هر انچه مانده بر
دل...........هر انچه سالها در سینه لغزید با صدایی بی جون زمزمه کردم:د بگو
دیگه بغضش ترکید باز از اون مژه های پر پیچ و تابش
قطره های دلنشین اشک در اوج زیبایی پایین می ریختن.دلم باز به طرفش پرواز کرد دستاشو گرفتم سرد سرد بود سرمو تکیه دادم به شونش دیگه برام مهم نبود کسی منو ببینه یا نه 1سالی میشد سرمو رو شونش
نذاشته بودم دیگه گله ای نداشتم این جمله حکیمانه
هنوز تو ذهنم بود که می گفت: تا وقتی که میشه با سکوت حرف زد چرا بر پایه ی
لرزان واژه ها تکیه کنیم؟ و این حقیقت داشت ما 1سال بود که با سکوتمون حرف می زدیم سرم رو گذاشتم رو سینش عطر یاس تو فضا پیچیده بود پاک یادم
رفته بود مشتمو باز کردم...یادم افتاد براش یاس اوردم یاس ها رو هم گذاشتم رو سینه ی یخ
کردش باد تمام یاسا رو با خودش بردو فقط
عطرشونو باقی گذاشت
از کنار مزارش که بلند شدم بي رمق ازش دور شدم
پسر تمام هفته رو منتظر بود،تمام شب رو لحظه شماری کرده بود،امروز روز دیدار بود.. دل
توی دلش نبود چند بار خودشو توی آیینه نگاه کرد و زیر لب گفت: " توکه دوست
داری به خودم برسم! " لبخندی زد و راه افتاد، می دونست اون عاشق گل رزه
واسش به رسم همیشگی سه شاخه گل رز خرید وقتی به وعده گاهشون رسید از دور
دیدش..دلش لرزیدو حسی از دلتنگی تو وجودش پر زد نفس عمیقی کشید و جلو
رفت،روبروش وایساد سرشو کج کرد و با شیطنت گفت: " سلام! " می دونست جوابی
نمی شنوه،دوسال بود که اون دیگه باهاش حرف نمی زد،پسر بی توجه به این
سکوت لبخندی زد وگلها رو روی پاش گذاشت،چند لحظه نگاش کرد یه آه کشید و
گفت : "می دونم باهام دیگه حرف نمی زنی.." با پشت دستش اشکاش و آروم پاک
کرد که اون متوجه نشه بعد آهسته گفت:" یادمه می
گفتی هیچی اندازه گریه یه مردعذابت نمی ده! اشکامو می بینی؟ می بینی گریه
می کنم؟ پس چرا مث قبل آرومم نمی کنی؟نمی دونم چرا انقدر بی وفا شدی! من زیاد یاد قدیما میوفتم تو چی؟ یادت نرفته که؟!! یادته همه دلخوشی من تو بودی؟؟شیطنتای پنهونیمون،حرفای قایمکی آخر شبامون،دردو دلامون، حتی دعوا کردنمون..یادته؟؟ یعنی
اینارو یادت رفته که انقدر راحت رفتی؟ همون شبی که می خواستی واسه همیشه
تنهام بذاری و یادته؟ از دور دیدمت خواستم بیام پیشت نذاشتی،نمی دونستم که
اون دیدار آخرمونه..چقدر دلم واسه تو و ان روزای قشنگمون تنگ شده.بذار یه
چیزی و یواشکی بگم! همه می گن دیوونه شدم تو دیگه بر نمی گردی پیشم ولی من
گوش نمی دم میدونم تو خیلی خوبی باز میای و میشی مال خودم! مگه نه؟؟ " پسر چشمای خیس و پر از سوالشو به عکس روی سنگ قبر دوخت...نسیم خنکی صورتش و
نوازش کرد،پسر خم شد عکس عشقش و بوسید فاتحه ای گفت و آروم زمزمه کرد
:" خدانگهدار تا هفته بعد! "
خیلی
وقت بود که همو ندیده بودیم دلم خیلی براش تنگ بود ولی روم نشد بهش بگم
درست مثل اولین روز آشناییمون به هم نگاه میکردیم و نمیدونستیم چطور سر
صحبت رو باز کنیم از مشکلات بگیم یا حرفهای معمول فقط سکوت کردیم با حالت
چطوره شروع شد گفت:خوبم تو چطوری؟ گفتم منم ..(ولی نه نمیتونستم دروغ بگم
) ای بدک نیستم.... زنت چطوره؟ خندید ولی تلخ تر از گریه هاش بود با تمسخر بهم گفت:زنم! آهان منظورت زن مامانمه، خوبه پیش شوهرشه.. خندیدیم
مثل همون موقع ها وقتی در کنار هم بودیم مشکلاتمونو کنار میگذاشتیم و به
قولی به درز دیوارم میخندیدیم مابین خنده هام اشکم غلتید و رسوام کرد با
شرمندگی سرمو انداختم پایین چون باعث مکث شدیدی در شادیش شدم سرم با
انگشتاش مقابل صورتش قرار داد و گفت:اینم همون قضیه ی خنده ی تلخه من از
گریه غم انگیز تره است دیگه نه؟ میدونی که اشکات نمکی داره که رو زخمم
میپاشه و دادمو در میاره پس نمک به زخمم نپاش باشه؟ ـ با
سر جوابشو دادم و دوباره لحظات سنگین سکوت زهر ماری و هر کدوممون تو فکر
خودمون بودیم هر بار به هم نگاه میکردیم حرفهامون یادمون میرفت و دوباره
دچار سکوت میشدیم از آخر من پیشقدم شدم مثل همیشه : نیاز ، یادته موقع
جداییمونم تو خیابون همین پارک بود درست مقابل همین صندلی که الان نشستیم
روش (مابین حرفم با انگشتش رو، روی لبم گذاشت و فقط شنیدم که میگه
هیسسس.....) دوباره
سکوت اینبار اون بود که پشتش رو به من کرد تا نمک رو زخم من نپاشه یا
حداقل نفهمم که داره نمک میپاشه! برای پرت کردن موضوع تصمیم گرفتم
یک جک بگم عزيزم ببین یک جک دو تا گوجه بودن خیلی عاشق بودن داشتن از
خیابون رد میشدن اون گوجه مرد که گرم حرفای عاشقانه بوده و حواسش به
خیابون نبوده رو دور میفته و کلی جملات عاشقانه میگه یهو گوجه زنه میگه
گوجه عزیزم یک ماشین داره به سرعت میاد ، گوجه مرد هم انقدر داغ بوده که
نمیفهمه و میگه میخواستم بگم عزیزم دوستت که یهو ماشینه از روش رد میشه و
آخرش میشه (فیت صدای له شدن اون گوجه) و زنه هم میگه منم فیت... صدای گریه
و خندش ملودیه خاصی داشت که به قلبم چنگ میزد و همینطور بیشتر اوج میگرفت
بلند بلند با همین ملودی فریاد زد: خدایا فیت و منم اون ملودی رو ادامه
دادم : منم فیت ....... ـ خانمي؟! ـ بله؟! اونجا چطور جاییه ؟ ـ اینجا ! خوبه به اندازه تمام زمین و آسمون وسعت داره ولی برای من کوچیکه! ـ چرا؟ ـ چون بزرگترین چیزیو که داشتم ازم گرفت ! ـ چرا نموندی ؟ چرا ترکم کردیاخه ؟ چرا نخواستی که ...... اینبار من بودم که دست روی لباش گذاشتم و گفتم هیسس هیچی نگو ولی اون ادامه داد ـ من اون بچه رو نمیخوام بچه ای که تو رو از من گرفت نمیخوام میفهمی اینو به خدا هم بگو... ـ عزيزم نه. اون بچمه نذار ازت دلگیر بشم من نمیتونستم مرگ بچمو ببینم خدا باید اینکارو میکرد..... ـ
همدم اون لحظه ای که تو رفتی تو کما منم با خودت بردی طوری که هنوز که
هنوزه از کما در نیامدم من باعثش شدم نباید با اون وضعیتی که تو داشتی
فارغ میشدی، دستپاچگی میکردم و تو رو ......وای خدای من من خودم با دست
خودم تو رو به کشتن دادم تو چطور میتونی بیایو با من حرف بزنی ...؟ تو
چطور میتونی انقدر بزرگ باشی که منو ببخشی....؟نفرین به من نفرین به این
زندگی بدون تو نفرین.... ـ
ببین عزیزم من ، تو رو دوست دارم مثل همیشه فاصله من تا تو زمین تا
آسمونه ولی بازم میتونیم با هم باشیم رویاست که منو تو رو به هم میرسونه
پس رویاهاتو فراموش نکن دلم میخواد دخترمون رو هم به اندازه من دوست داشته
باشی هر وقت که اونو در آغوش بگیری من گرمای وجودت رو احساس میکنم و هر
وقت که ببوسیش بوسه بر من زدی ...پس مرا در آغوش بگیر و بوسه بر من بزن تا
آرام بگیرم من تو را به وسعت عشق مادریم دوست دارم...... ـ خانمي منو ببخش که تو رو در حسرت دیدار دخترمون گذاشتم و نه ماه انتظار بی
صبرانه تو رو برای تولدش با اون تصادف کذایی، بی ثمر گذاشتم خانمم هنوزم
دوست دارم هنوزم شبها فقط با خاطرات تو هم بستر میشم و هنوزم به امید
برگشتنت هستم ولی... ای خدا... چطور تونستی ...یعنی چطور تونستم ....خدایا
منو ببخش .....عشق من منو ببخش ... منو ببخش..... سرش
رو بین دو دستش مخفی کرد دستاشو گرفتم و بوسه بر اشکانش زدم و گفتم :
میخوام دخترمونو رو بیاری میخوام تاب بازی یادش بدم تا وقتی اوج میگیره
بیام و بوسه بر دستای کوچیکش بزنم... بهم قول بده عشق من، بهش نگو مادرش
مرده بذار به مادر الانش عادت کنه نذار رویاهای شیرینش خاکستر بشه بهش بگو
یکی که اون بالاست زیر پای خدا ، دوستت داره و گه گاهی میاد به دیدنت اون
موقع که به کمک نیاز داشته باشی ریششو گرو خدا میذاره شاید خدا حرمتی برای
من قائل بشه و غم به دل رویای من راه نده دیگه هم برای من گریه نکن میخوام
هر وقت میبینمت بخندی باشه من تا همیشه با تو خواهم بود مثل همون گوجه من
تو رو فیت .. ـ منم فیت...،قبل از خداحافظي بهم بگو اسم دخترمونو چي بذارم؟ ـ رويا......
شب عروسیه ، آخره شبه ، خیلی سر و صدا هست. میگن عروس رفته تو اتاق لباسهاشو عوض کنه هر چی منتظر شدن برنگشته ، در را هم قفل کرده. داماد سروسیمه پشت در راه میره داره از نگرانی و ناراحتی دیوونه می شه. مامان بابای دختره پشت در داد میزنند : عزيزم ، دخترم ، در را باز کن. دخترم سالمی ؟؟؟ آخرش داماد طاقت نمیاره با هر مصیبتی شده در رو می شکنه میرند تو. دختر ناز مامان بابا مثل یه عروسک زیبا کف اتاق خوابیده. لباس قشنگ عروسیش با خون یکی شده ، ولی رو لباش لبخنده! همه مات و مبهوت دارند به این صحنه نگاه می کنند. کنار دست دختر یه کاغذ هست ، یه کاغذی که با خون یکی شده. بابا میره جلو هنوزم چیزی را که میبینه باور نمی کنه ، با دستایی لرزان کاغذ را بر میداره ، بازش می کنه و می خونه :
سلام عزیزم دارم برات نامه می نویسم ،آخرین نامه ی زندگیمو آخه اینجا آخر خط زندگیمه کاش منو تو لباس عروسی می دیدی مگه نه اینکه همیشه آرزوت همین بود؟! عشق من دارم میرم دارم میرم که بدونی تا آخرش رو حرفام ایستادم می بینی عزيز دلم بازم تونستم باهات حرف بزنم دیدی بهت گفتم باز هم با هم حرف می زنیم ولی کاش منم حرفای تو را می شنیدم دارم میرم چون قسم خوردم ، تو هم خوردی ، یادته؟! گفتم یا تو یا مرگ ، تو هم گفتی ، یادته؟! قشنگم تو اینجا نیستی ، من تو لباس عروسم ولی تو کجایی؟! داماد قلبم تویی ، چرا کنارم نمیای؟! کاش بودی می دیدی عشقت چطوری داره لباس عروسیشو با خون رگش رنگ می کنه کاش بودی و می دیدی عشقت تا آخرش رو حرفاش موند عزيزم عشقت داره میره که بهت ثابت کنه دوستت داشت حالا که چشمام دارند سیاهی میرند ، حالا که همه بدنم داره می لرزه ، همه زندگیم مثل یه سریال از جلوی چشمام میگذره روزی که نگاهم تو نگاهت گره خورد ، یادته؟! روزی که دلامون لرزید ، یادته؟! روزای خوب عاشقیمون ، یادته؟! نقشه های آیندمون ، یادته؟! من یادمه ، یادمه چطور بزرگترهامون ، همونهایی که همه زندگیشون بودیم پا روی قلب هردومون گذاشتند یادمه روزی که بابات از خونه پرتت کرد بیرون که اگه دوستش داری تنها برو سراغش یادمه روزی که بابام خوابوند زیر گوشت که دیگه حق نداری اسمشو بیاری یادته اون روز چقدر گریه کردم ، تو اشکامو پاک کردی و گفتی گریه می کنی چشمات قشنگتر می شه! می گفتی که من بخندم قشنگم حالا بیا ببین چشمام به اندازه کافی قشنگ شده یا بازم گریه کنم هنوز یادمه روزی که بابات فرستادت شهر غریب که چشمات تو چشمای من نیافته ولی نمی دونست عشق تو ، تو قلب منه نه تو چشمام روزی که بابام ما را از شهر و دیار آواره کرد چون من دل به عشقی داده بودم که دستاش خالی بود که واسه آینده ام پول نداشت ولی نمی دونست آرزوهای من تو نگاه تو بود نه تو دستات دارم به قولم عمل می کنم هنوزم رو حرفم هستم یا تو یا مرگ پامو از این اتاق بزارم بیرون دیگه مال تو نیستم دیگه تو را ندارم نمی تونم ببینم بجای دستای گرم تو ، دستای یخ زده ی غریبه ایی تو دستام باشه همین جا تمومش می کنم. واسه مردن دیگه از بابام اجازه نمی خوام وای کاش بودی می دیدی رنگ قرمز خون با رنگ سفید لباس عروس چقدر بهم میان! عزیزم دیگه نای نوشتن ندارم دلم برات خیلی تنگ شده می خوام ببینمت دستم می لرزه ، طرح چشمات پیشه رومه ، دستمو بگیر ، منم باهات میام ....
سرمو گذاشته بودم رو شونش. آروم دستشو دور کمرم حلقه کرد.بهش گفتم يه چيزي بگم؟ گفت بگو. گفتم دوستت دارم...........گفت من بيشتر......گفتم نه من بيشتر. گفت اصلا دوتامون به يه اندازه......... خيلي بهش بد کردم.دوسش دارم............يکي از تيغارو ميکشم بيرون ميزارمش روي مچ دسته چپم....من بايد اين کارو بکنم. ميترسم اگه يه لحظه بيشتر صبر کنم پشيمون بشم.خدايا خيلي دوستش دارم....
بالای گور خود می ایستم....
چه می بینم ! میان کفن پوش سفیدی خوابیده ام آرام و بی صدا قاتل جان خود بودم ! کنار مزارم می نشینم و دست بر صورت خود می کشم و برای خودم گریه می کنم !!!! کسی نیست ... کسی نیست ... یاد زنده بودنم آزارم می دهد یاد روزی که تنهایی ام را فروختم اما فردا دوباره پیش خودم بود یاد قلب شکسته ام را که از زیر پای عشق جمع می کردم و دستانم غرق به خون می شد یاد پاهایم که هر شب دلداریش می دادم از درد بی رهرویی یاد روزی که ... گریه ام پایانی ندارد دوباره خود را نگاه می کنم شاد تر از دیروز زنده بودم که بالی برای پرواز نداشتم .....
هيچ كس برای دیدن من نمی آید در انتهای زمان گم شده ام !!! و چشمان گریانم ،نابینا گشته است هيچ كس دلش برای تنهایی ما نمی سوزد هيچ كس نمی خواهد باور کند كه ماهي قرمز خانه مادربزرگ خواهد مرد! هيچ كس برای پرپر شدن شقایق خانه مان اشک نمی ریزد هيچ كس سراغ غمگین ترین عشاق دنیا نمی آید دلم تنهاست روحم تنهاست..... احساسم شکسته از قلبم خار ج شده و خنجر فرورفته نمی شود هيچ كس نیست که قلبم را با نخ و سوزن محبت بدوزد هیچ کس زیر بازوان ناتوانم را نمی گیرد تا زمین نخورم!!!!! هيچ كس سراغ ما را نمی گیرد ......
اگر روزي مُردم ، تابوتم را سياه کنيد تا همه بدانند سياه بخت بودم..... بر روی سینه ام تکه یخی بگذارید تا به جای معشوقم برایم گریه کند.... چشمانم را باز بگذاريد تا همه بدانند چشم انتظار معشوقم بودم ... و آخر اينکه . . . .....دستانم را ببنديد تا همه بدانند خواستم ولي نتوانستم........
می نوازم... موسیقی دلتنگی را! من تنهایم و آنقدر در دل غصه دارم که کمرنگ شده ام. سکوت کن...چند لحظه سکوت کن! صدای دلتنگی هایم را شنیدی؟؟ ثانیه های امروز به آغاز فردا چه نزدیکند و لحظه ها چه پر شتاب از پی هم می آیند؛ ولی افسوس که برای لحظه ی دیدار تو ، ثانیه ها به اندازه ی یک قرن ،
|
About
مي نويسم تنها به ياد او و براي او...
Home
|
